EvenT


หลังจากซ้อมกันมาเป็นเวลาพอสมควร...

เหนื่อยกันมากมายกว่าจะถึงวันนี้

ฉันคิดว่าผลที่ออกมามันคุ้มอยู่นะ

..............................................................

เช้าวันที่ 29 สิงหาคม 2009

ฉันมาถึงงานตอนสิบโมงกว่าๆ คนเริ่มเยอะแต่งานยังไม่เปิด...

นักแสดงและพร๊อบที่จะต้องเตรียมตัวขึ้นไปแต่งตัวกันที่ชั้นเก้า...

ถึงเต้นเป็นผู้ชายก็ต้องแต่งบ้างอะไรบ้าง
 


ถ่ายกะผู้กำกับการแสดงครั้งนี้

พระเอกของเรา...หล่อใช่ม้า^O^


ส่วนนี่...ยูเร~(วิญญาณ)^_^





เวลาการแสดงเริ่มใกล้เข้ามา...พวกเราทุกคนยืนพร้อมกันอยู่หน้าบูท ม.เกษตรศาตร์

พี่สต๊าฟงานวิ่งเข้ามา

"น้องคะ...คือสองมหาลัยก่อนหน้าน้องไม่พร้อมเลยอ่ะค่ะ เกษตรจะขึ้นก่อนได้มั้ยคะ"
คนแสดงมองหน้ากันยังไม่ตัดสินใจ

คนไม่แสดงมาจากไหนไม่รู้
"พร้อมค่ะพร้อม" เอ่อ...งานก็ไม่ค่อยจะช่วย พูดก็ไม่ค่อยจะคิด ช่วยอย่าตัดสินอะไรได้มั้ย - -

"พร้อมไม่พร้อมไม่รู้ค่ะ ถามคนขึ้นเวทีสิคะ" Nandemo Manager ผู้จัดการใหญ่ของพวกเราเอ่ยขึ้นตัดหน้าคนอยากเด่น

คนขึ้นแสดงมองหน้ากันอีกที...เอาก็เอาวะ
การขึ้นแสดงเป็นกลุ่มแรกมันเป็นเรื่องดีนะ ^_^
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร

ว่าแล้วฉันกับเพื่อนอีกสองคนซึ่งเป็นฝ่ายวิ่งพร๊อบก็ขึ้นไปจัดของบนเวที
ข้างล่างเค้ากำลังบูมมหาวิทยาลัยกันอย่างเมามัน - -

แล้วเพื่อนก็กวักมือเรียกให้ลงมาบูม ม.ตัวเองบ้าง...
บูมAGGIE ต่อด้วย บูมHUM


พอบูมAGGIE ขึ้นมา...รู้สึกว่ารอบข้างเงียบมาก...
(ม.อื่นเค้าบูมกันน่ารักเชียว...ม.เรานี่...สมกับลูกเกษตรจริงๆ)

แล้วก็ขึ้นแสดง


นางเอกกะพระเอกเจอกันแล้ว


เปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วบนเวที - -
(คนถือธงเมื่อยแทบแย่- -")


ถึงตอนมันส์


หลังแสดงเสร็จจ้ะ



ฉันหน้าโทรมสุดๆ
เวทีสิบแปดเมตรนะคะ...วิ่งไปวิ่งมา...สนุกนักล่ะ - -"

หลังจากถ่ายรูปและยืนคุยกันสักพัก...เพื่อนที่คอสวันนั้นก็เปลี่ยนชุด
ฉันเดินไปหาอะไรกินกับเพื่อนกับแม่...ก่อนเดินกลับมา




และก็กลับบ้าน

วันนั้นสนุกมาก...และเหนื่อยมากเช่นกัน



ขอบคุณ

ฝั่ง...เธอเป็นผู้จัดการทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ
พี่นัท...มาทั้งออกไอเดีย ทั้งเสบียงให้พวกเราทุกคนได้อิ่มท้องกัน
หวาน...ทั้งแกะท่า คิดท่า ซ้อมๆๆๆ พร้อมทั้งทำอ๊อฟคอสในเวลาเดียวกัน
เมย์...เต้นถึงแม้ว่าจะเจ็บข้อเท้า
เจ็ม...เข้าร่วมอย่างเต็มใจ แถมยังเขียนการ์ตูนใหพวกเราอ่านคลายเครียด
มด...อยู่ซ้อมจนดึกดื่นด้วยกัน
แม่,น้าน้อย...ทำชุดให้คนเต้นได้ใส่กัน
ปิง...ถึงจะแข่งกีฬามาเหนื่อยขนาดไหน ก็มาซ้อม แกหล่อมากกกกก
พี่โอม...คอยรับคอยส่งดึกๆดื่นๆ และรับฟังคำบ่นของน้องสาวคนนี้
เพื่อนคนอื่นๆที่มีส่วนร่วม

และ...
เสียงกรี๊ด เสียงปรบมือในวันนั้น...
มันทำให้คนทำงานที่ซ้อมกันมาแทบตายรู้สึกดีมากมายค่ะ




อ่า...รู้สึกจะดองรีพอร์ตไปญี่ปุ่นนานไปแล้วใช่มั้ย - -"