Only Believe

แน่นอนว่าเรายังคงเดินต่อไป...

จนกระทั่งถึงที่นี่...


ที่นี่คือ 鶴岡八幡宮 ซึรุโอกะฮาจิมังงู
แค่เห็นคันจิก็ไม่อยากอ่านแล้ว - -
เข้าไปดูรายละเอียดอื่นๆกันที่นี่ค่ะ http://www.hachimangu.or.jp/index2.html 

พอดีที่เราไปถึง เจอกับ


พี่ๆเค้ากำลังรีบไปทำงานกันค่ะ

พอมองขบวนยาวๆผ่านไป เราก็ล้างมือกันอีกรอบ (รอบที่สามของวัน - -")
แล้วก็เดินขึ้นบันไดกันค่ะ



เดินขึ้นไป วนไปวนมาพอสมควร จนเจอกับ...

 

คนเยอะพอสมควร...
พวกเราเลยแยกย้ายกันถ่ายรูปไปเรื่อยๆ...
ฉันหันไปเห็น...


ท่าทางกำลังส่งเมล์หาใครอยู่...ส่งไปยิ้มไปด้วย เหอๆ

ที่ที่พวกเราทุกคนยืนอยู่นั้นสูงพอสมควรค่ะ
พอมองลงมาแล้ว สวยมาก


กำลังถ่ายรูปเพลินๆอยู่ คาโฮะก็เดินมาบอกว่าต้องไปกันแล้ว
พวกเราเลยค่อยๆเดินลงบันไดกันมา...
แต่ยังไม่ทันถึงหรอกค่ะ ข้างๆบันไดที่เรากำลังลง
ฉันกับเมย์ก็หันไปเห็น


กระรอกค่ะ ตัวใหญ่ๆเหมือนกระรอกตามต่างจังหวัด
เมย์ผู้รักสัตว์โลกทุกชนิดวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆค่ะ
ฉันเองก็ตามไป...น่ารักมากค่ะ ตอนแรกก็ดูอยู่ไกลๆอย่างที่เห็นในภาพ
สักพัก...


กระโดดมาอยู่ตรงหน้าเฉยเลย
ตอนนี้คนญี่ปุ่นรอบๆก็เริ่มมาสนใจกระรอกเหมือนกับเราสองคน
เพราะความน่ารักของมัน วิ่งไปวิ่งมาให้คนถ่ายรูปสนุกสนานเลยล่ะค่ะ

แล้วจู่ๆมันก็...

(หน้าบวมเชียวรูปนี้ - -")

กระโดดขึ้นมาบนตัวฉันค่ะ - -
ปีนขึ้นมาจนถึงไหล่เลยล่ะค่ะ...แล้วก็กระโดดลง - -

อันนี้จากมุมมองของฉันตอนมันกำลังจะลงไปค่ะ

พวกเรายิ้มให้กัน...หันไปถ่ายรูปมันอีกรูปก่อนจะเดินลงไป


พวกเราทั้งห้าคนทั้งยิ้มและหัวเราะ
ความน่ารักของสัตว์โลกตัวเล็กๆค่ะ ทำให้เรายิ้มได้อย่างมีความสุขโดยไม่มีเหตุผล
อาจเพราะสิ่งที่งามตามธรรมชาติมันงามในแบบของมัน
งามโดยไม่เสริมแต่ง ดูบริสุทธิ์
และสามารถทำให้เราผู้เฝ้ามองความงดงามนั้นมีความสุขตามไปด้วย

เดินลงมาได้ ไม่ไกลนัก ฉันหันไปสนใจกับ


อ่า...มันคืออะไร - -?
เราสองคนหันไปถามคาโฮะ...ได้คำตอบว่า
ลังสาเกค่ะ
เมื่อก่อนนี้เค้าจะหมักสาเกกันแบบนี้ อันที่จริงเดี๋ยวนี้ก็ด้วย
แต่ของที่อยู่ตามวัดนั้น ชาวบ้านในระแวกนั้นจะช่วยกันทำค่ะ
พอถึงงานเทศกาลต่างๆ เช่น ปีใหม่ เขาก็จะเอามาเปิดให้ดื่มกันค่ะ

เมย์ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วหันมากระซิบกับฉันว่า...
"อย่าทำหน้ายินดีอย่างนั้นมีน เค้าเอามาโชว์ไว้ มีนไม่ได้ดื่มหรอกนะ"

เอ่อ...รู้แล้ว - -...ฉันไม่ได้ชอบดื่มขนาดนั้นสักหน่อย (เหอๆ)

พื้นที่บริเวณที่เราเดินอยู่เป็นที่โล่งพอสมควรค่ะ...
เรากำลังจะเดินออก แต่มีภาพหนึ่งขวางเราไว้ซะก่อน


น้องสาวคนนี้มากับคุณแม่ค่ะ
ในมือ ถือเซมเบ้อยู่ค่ะ...
พิราบที่อยู่แถวนั้น ซึ่งมีปริมาณมากพอสมควร (และตัวใหญ่กว่าบ้านเราสามเท่าได้ - -)
ก็บินมาที่เธออย่างรวดเร็ว
และแน่นอนว่าเธอก็ใจดีเอาเซมเบ้ให้นกกิน

ฉันหันไปเรียกยูริกะกับโฮโนะ แต่ดูเหมือนว่ายูริกะจะส่ายหน้าไม่ยอมเข้าใกล้ท่าเดียว
เห็นว่าไม่ชอบค่ะ ไม่ชอบปากนก

น้องสาวคนนั้นลุกขึ้นเพราะเซมเบ้ในมือหมดแล้ว...
พวกเราเห็นพิราบเริ่มสลายตัว เราก็เลยจะเดินผ่านไปค่ะ
ฉันเดินนำ...

ดูเหมือนพิราบคิดว่าเรามีอะไรให้มันกินมั้งคะ มันบินมาใกล้ๆใหญ่เลย

แล้ว...
มันก็มาเกาะหลังฉันสามตัวเลยค่ะ - -

ทุกคนหัวเราะใหญ่ คาโฮะถ่ายรูปไว้ค่ะ แต่ไม่ได้ส่งมาให้

สักพักมันก็บินจากไป

ยูริกะส่ายหน้าอย่างเดียว
เมย์บ่นอิจฉาทำไมไม่มาเกาะเค้าบ้าง
โฮโนะกับคาโฮะบ่นแปลกใจ ว่าทำไมวันนี้มีแต่สัตว์เข้าหาฉัน

โฮโนะบอกว่ามีนไปทำอะไรมารึเปล่า...

อ่า...ก็อยู่ด้วยกันทั้งวันเนี่ย ไม่ได้ทำอะไรเลย - -



To be con.

---------------------------------------------------------------

อุปสรรคในการอัพครั้งนี้เยอะเหลือเกิน - -"