ญี่ปุ่น...เตะฝุ่น : Backpackers Fuji2 - ดื่มๆคุยๆ
posted on 02 Aug 2009 00:21 by mean-ing in TraveL
หลังจากกลับมาจากกินข้าว
เราเดินมาถึง guesthouse กันประมาณสามทุ่มกว่าๆ
ปาร์ตี้บาร์บีคิวเลิกจัดข้างนอกแล้วเพราะอากาศเย็นลงมาก
เท่าที่สังเกตเห็นแขกส่วนหนึ่งกลับไปแล้ว
แต่อีกส่วนหนึ่งเริ่มนั่งดื่มกันที่ล๊อบบี้ด้านใน
เดินแจกรอยยิ้มให้ทุกคนแล้วเดินเข้าห้อง
คุยกันกับเมย์และพ่อว่ายังไม่อยากอาบน้ำ
ฉันจัดการธุระส่วนตัวนิดหน่อย
แล้วเดินออกมาคุยกับภรรยาเจ้าของ guesthouse ที่ล๊อบบี้
ตอนแรกไม่รู้จะเริ่มยังไง...เลยเริ่มจากเจ้าตัวนี้
Summer
น้องหมาแดงวัยสามปีเพศเมียที่ตอนแรกดูไม่ค่อยเป็นมิตร
ตอนหลังก็...เอ่อ...เป็นมิตรขึ้นมาหน่อย
เมื่อเริ่มคุยเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้...บทสนทนาก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
ระหว่างนั้นพ่อเมย์และเมย์ก็เดินมาอาบน้ำ
ฉันคุยอยู่กันคุณภรรยาจนคุณฝรั่งหัวทองและคุณญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษคล่องปรื้อเริ่มสนใจ
พวกเขานั่งกันอยู่ตรงล๊อบบี้มาได้พักใหญ่
คุยกันไปดื่มกันไป
พี่ฝรั่งหัวทองสกินเฮดที่นั่งอยู่ใกล้จุดที่ฉันยืนที่สุดออกปากชวน
"มาดื่มด้วยกันมั้ย"
จะเหลือเหรอคะพี่...
กำลังคิดว่าอีกห้านาทีถ้าไม่ชวนจะเดินเข้าไปนั่งด้วยเองแล้วค่ะ ^.^
สาเกกลิ่นหอมจอกไม่ใหญ่มากนักวางอยู่ตรงหน้าทันทีที่เขารู้ว่าเราอายุยี่สิบแล้ว
โต๊ะไม้กลมๆสีน้ำตาลอ่อน
มีคนจากคนละซีกโลกมานั่งอยู่ด้วยกัน
พี่ผู้ชายสกินเฮดเมื่อครู่เป็นคนออสเตรเลีย
พูดภาษาญี่ปุ่นคล่อง ทำงานอยู่ที่นี่ และมีแฟนเป็นคนญี่ปุ่น
คุณลุงที่นั่งข้างๆฉันเป็นคนฮอลแลนด์
มาเที่ยวที่นี่หลายครั้งแล้ว ชอบญี่ปุ่นมาก
คนนี้คุยถูกคอที่สุดค่ะ
พี่ชายอีกคนหัวทองผมหยิกเป็นคนฝรั่งเศส
มาที่นี่ทุกปี ปีละหลายๆครั้ง ชอบวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาก แต่ยังพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้
คุณป้าคนญี่ปุ่น
พูดภาษาอังกฤษคล่องปรื้อ ยิ้มเก่ง เป็นเพื่อนบ้านของทากะซัง (เจ้าของguesthouse)
พี่ชายใส่แว่นคนญี่ปุ่น หน้าละม้ายคล้ายคนจีน
พูดภาษาอังกฤษชัดมาก ยิ้มตาปิดตลอดเวลา เป็นเพื่อนบ้านของทากะซํงเช่นกัน
เริ่มคุยกันด้วยคำถามพื้นๆ อย่างมาจากที่ไหนมาทำอะไร
คุยไปเรื่อยๆ เปลี่ยนหัวข้อเรื่องไปเรื่อยๆ
ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้ของ guesthouse มากกว่าโรงแรม
โรงแรมมีความเป็นสัดส่วนส่วนตัว
หากเราคงไม่มีทางได้คุยกับคนที่หลากหลายแบบนี้
การแลกเปลี่ยนประสบการณ์...ฉันว่ามันเป็นเรื่องน่าสนใจ
เพราะไม่ว่าใครก็ไม่มีทางมีประสบการณ์ที่เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์
ความแตกต่างในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่
พวกเราคุยไปดื่มไปหัวเราะกันไป
แก้วตรงหน้าฉันโดนรินให้ไม่หยุด หันไปอีกที...
ฉันคนเดียวดื่มสาเกไปแล้วค่อนขวด - -
เมย์เดินมาสมทบเพียงครู่เดียว...เมย์ดื่มไม่ได้...
คุณป้าคนญี่ปุ่นแซวว่าเราสองคนสวย - -"
(เอ่อ...คุณป้าคะ ดื่มมากไปตาลายแล้วรึเปล่า - -)
คุณป้าบอกว่าผู้หญิงญี่ปุ่นเดี๋ยวนี้แต่งหน้ากันมากมายเหลือเกิน
แต่พอเอาเมคอัพออก...เอ่อ...คนเดียวกันเหรอ...
เรียกเสียงฮาได้อีกครืนใหญ่
.
.
.
สักพัก...พี่ชายและคุณป้าคนญี่ปุ่นขอตัวกลับก่อน
ฉันจับมือทั้งสองคนเขย่าแล้วยิ้มให้กับประโยคที่ว่า
"เดี๋ยวเจอกันใหม่นะ"
อ่า...ฉันอาจได้เจอกับพวกเขาอีกจริงๆก็ได้...
สาเกหมดขวด
ทากะซังเดินไปเอาไวน์แดงมาอีก - -
บทสนทนาเริ่มเข้ามาที่เรื่องของฉันมากขึ้น
เลยถือโอกาศเอาบลอกตัวเองโกอินเตอร์ - -
(เอารูปแมวให้เขาดูเฉยๆน่ะนะ)
หลังจากนั้นไม่นาน...
เมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีสามครึ่ง...ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอน
หากไม่ทำอย่างนั้น...ฉันว่าทากะซังคงจะล้มทั้งยืน
.
.
.
ฉันตื่นตอน 6 โมงเช้าของอีกวัน
ตื่นมาเปิด guesthouse เลยล่ะค่ะ
To be con.
---------------------------------------------------------------
อ่า...
ขอรายงานว่า
ที่ดื่มไปวันนั้น...
สาเกหนึ่งขวดกว่าๆ
ไวน์เกือบหนึ่งขวด
เบียร์อีกหลายอึก
แต่...
ไม่เมาค่ะ - -"
หลังจากกลับมาเมืองไทยเมย์มาสารภาพว่า...
วันนั้นเดินออกมาดูฉันบ่อยมาก...กลัวว่าจะไม่ไหว
แล้วเดินกลับเข้าไปพูดกับพ่อว่า
"มีนมันไม่มีท่าทีจะเมา"
และเช้าวันรุ่งขึ้น
ยังตื่นแต่เช้าตรู่ มาเปิด guesthouse ให้เขา
แถมยังเดินเที่ยวได้อย่างสบายใจ
ในขณะที่ทากะซังและคนอื่นๆ หน้ามุ่ยเพราะปวดหัวลงมา
อ่า...
ก็คนมันไม่เมานิ - -
ปล.ขออนุญาตaddเก็บไว้ติดตามตอนต่อไปเลยนะครับ
#1 By KnoT on 2009-08-03 22:44