ญี่ปุ่น...เตะฝุ่น : TG676
posted on 28 Jul 2009 21:52 by mean-ing in TraveL
เครื่องบินสายการบินไทยเที่ยว TG676
มีกำหนดบินตอน 8.20 น. ของวันที่ 21 มีนาคม 2009
ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อจะไปสนามบินสุวรรณภูมิ - -
คืนก่อนเดินทาง เมย์โทรมาจากญี่ปุ่นว่าการเดินทางเรียบร้อยดี
และเมย์กับพ่อจะมารอตรงที่จอดลีมูซีนบัสของสนามบินนาริตะ
หลังจากวางโทรศัพท์...ฉันนั่งเช็คของและข้อมูลในสมุดอีกครั้ง
ภาพนี้วาดโดยเจ็ม....
วาดไว้ให้บนหน้าแรกของสมุดโน้ตเล่มหนาที่เอาติดตัวไปด้วยทุกที่
.
.
.
ตีห้า...ฉันอยู่บนรถ นั่งมองทางข้างหน้า
อีกไม่กี่ชั่วโมง...อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
ใกล้ถึงสนามบินเข้ามาทุกที
ฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รออยู่ตรงหน้าคืออะไร....
การเดินทางของฉันในครั้งนี้มีเป้าหมาย
แต่จะบรรลุมันได้รึเปล่านั้น...ฉันไม่มีทางรู้
สิ่งที่ฉันรู้....ฉันว่าฉันคงได้อะไรกลับมาอีกเยอะ
นอกเหนือจากสิ่งที่ตัวเองคาดหวังไว้
พ่อกับแม่ส่งฉัน
พร้อมกำชับถึงเส้นทางที่ฉันจะกลับบ้านจากสนามบินในอีกเกือบสามอาทิตย์ข้างหน้า
ฉันโบกมือลาแววตาเหงาๆของทั้งคู่ด้วยแววตาอันเป็นประกาย
แหมๆ...ก็ฉันกำลังจะได้เที่ยวนี่นา ^O^
ไม่นานนักฉันก็ยืนอยู่คนเดียวหน้าเกท รอขึ้นเครื่อง
มองไปรอบๆก่อนนั่งตัวลีบลงข้างๆคุณพี่ฝรั่งผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาตัวใหญ่คนนึง
ค่อยๆหยิบมือถือขึ้นกดหาเพื่อนๆ...บอกว่ากำลังจะขึ้นเครื่อง
และโทรหาอาจารย์...ขอคำอวยพรในการเดินทางสักเล็กน้อย
.
.
.
ตรงหน้าฉันที่นั่งจดข้อความในความคิดของตัวเองลงไปในสมุดโน้ต
มีชายวัยกลางคนชาวญี่ปุ่นสองคน
ทั้งสองคนไม่รู้จักกันมาก่อน...
คุณลุงเสื้อน้ำเงินเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมๆกับฉันเมื่อครู่
ส่วนคุณลุงเสื้อขาวนั่งอยู่ก่อนแล้ว...
ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่อาจรู้ได้...ทางสายการบินประกาศว่าเราจะขึ้นเครื่องช้าสักสิบนาที
คนที่ตกอยู่ในสภาวะหรือเหตุการณ์บางอย่างด้วยกันย่อมอยากหาเพื่อนแชร์ความรู้สึก
คุณลุงเสื้อขาวเริ่มชวนคุณลุงเสื้อน้ำเงินคุย
จากคนไม่รู้จักกลายเป็นคนรู้จัก
จากคนไม่มองหน้ากันกลายเป็นคนยิ้มให้กัน
การพบกันมันเป็นเรื่องมหัศจรรย์
เราเดินผ่านคนเป็นล้านๆคน...หากคนที่ได้มารู้จักกันนั้นมีอยู่กี่คนกัน
ฉันยิ้มกับภาพตรงหน้า
หลังจากกลับไปญี่ปุ่นแล้ว...คุณลุงยังเป็นเพื่อนกันอยู่มั้ยนะ?
.
.
.
ฉันแบกกระเป๋าของฝากขึ้นเครื่อง...
ในนั้นนอกจากของฝากแล้วยังมีโน้ตบุ๊คเครื่องนี้ที่ไม่เอาไปด้วยไม่ได้อยู่ด้วย
การยกมันใส่ไว้บนที่วางของเหนือที่นั่งไม่ยากเย็นนัก
ตอนเอาลงคงจะไม่มีปัญหาอะไร ^.^
ที่นั่งของฉัน...ฉันโดนขนาบข้างด้วยคุณลุงขาวญี่ปุ่นสองคน
คนแรกเป็นคุณลุงอารมณ์ดีนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
อีกคนเป็นคุณลุงหน้าตาเครียดๆนั่งอยู่ริมทางเดิน
ฉัน...นั่งอยู่ตรงกลาง - -
หลังจากเครื่องออกไปได้สักพักก็ถึงเวลาอาหาร
ถึงจะดูน่ากิน...แต่ความอยากอาหารไม่มีมากนัก...
ฉันกินข้าวไม่หมด เลยอาศัยกินขนมปังแทน - -"
หลังจากมื้ออาหาร
เป็นการกรอกแบบฟอร์มคนเข้าเมือง
ได้รับความช่วยเหลือจากคุณลุงริมหน้าต่างในข้อที่สงสัยเล็กน้อย
ก็แบบฟอร์มมันเปลี่ยนไป - -"
เลยได้คุยกับคุณลุงด้วย ^.^
คุณลุงเป็นคนชิบะ มีภรรยาเป็นคนไทยอยู่ที่กำแพงเพชร
เขาเล่าให้ฟังว่าการทำงานบริษัทเหนื่อยแสนเหนื่อยขนาดไหน
และถามฉันถึงเรื่องของอนาคต....
สิ่งที่คุณลุงย้ำกับฉันเสมอตลอดเวลาที่คุยกันคือ
「みんなは頑張らなきゃ．．．」
minna wa ganbaranakya
เราทุกคนต้องพยายาม
ฉันชอบประโยคนี้มากที่เดียว
เราคุยกันตลอดเส้นทาง
(อ่ะ...ยกเว้นตอนคุณลุงหลับกับตอนที่ฉันดูหนังนะ)
แต่สุดท้ายฉันไม่ได้ถามชื่อคุณลุง - -"
.
.
.
16.15 น. เครื่องลง...ตามเวลาท้องถิ่นประเทศญี่ปุ่น
ด้วยเที่ยวบินนี้คนเยอะมาก
และฉันก็ไม่อยากแย่งใครลง...ยังพอมีเวลา...ฉันคิด
คนส่วนใหญ่ลงไปแล้ว...ฉันแยกจากคุณลุงแล้ว....
ฉันออกมายืนตรงทางเดิน มั่นใจอย่างยิ่งว่าไม่ขวางทางใคร
ก่อนจะค่อยๆยืดแขนยืดตัวเพื่อจะหยิบกระเป๋าสีส้มใบโปรดลงมา
แต่...
ทำไมกระเป๋าฉันมันอยู่ลึกขนาดนั้น!!!!!!!!!
อารามตกใจเพราะเวลาที่กะไว้ท่าจะไม่พอดีซะแล้ว...
ฉันด้วยส่วนสูงร้อยหกสิบสามยืดตัวยืดแขนพร้อมกระโดดเล็กน้อยเพื่อให้มือถึงกระเป๋า
มือถึงค่ะ...แต่หยิบกระเป๋าลงมาไม่ได้
พี่ๆ flight attendant หายไปไหนหมดคะเนี่ย - -"
และตอนที่ฉันกำลังโดดขึ้นลงอยู่นั้น...เสียงฝีเท้าหนักๆก็มาหยุดลงข้างๆ
พร้อมกับพี่ฝรั่งผู้ชายสุดหล่อที่ฉันนั่งข้างๆตอนรอขึ้นเครื่อง
เขาไม่พูดไม่จา...
หยิบกระเป๋ายื่นให้...และเดินจากไป
- -"
เอ่อพี่คะ...ยังไม่ทันได้พูดขอบคุณเลยค่ะ
To be con.
จะรออ่านต่อค่ะ
#1 By ~SeeFaH~ on 2009-07-29 00:50